ให้ เป็นฟังก์ชันที่นิยามบน โดย
แยกเศษส่วนออก แทนที่จะไปสู้กับรูปแบบไม่กำหนด ถ้าเขียนไว้อย่างเดิม อยู่ในรูป การหารแต่ละพจน์ของตัวเศษด้วยตัวส่วนขจัดความกำกวมได้ทันที
การเขียนใหม่แบบนี้ถูกต้องสำหรับทุก ซึ่ง
อ่านลิมิตแรกออกมา เมื่อ จะได้ ดังนั้น และ
เส้น เป็นเส้นกำกับแนวนอนของกราฟ โดยเข้าใกล้จากด้านบน เพราะ เสมอ
อย่าแทน ลงในฟังก์ชันชั้นนอก สำหรับ ค่าชั้นใน ไม่ได้ วิ่งไปอนันต์ แต่วิ่งไปที่ เครื่องมือที่ถูกต้องคือกฎลิมิตของฟังก์ชันประกอบ ถ้า เมื่อ และ ต่อเนื่องที่ แล้ว
ตรวจว่ากฎนี้ใช้ได้จริง ในที่นี้ ซึ่งอยู่ในโดเมน และ ต่อเนื่องบนนั้น (สร้างขึ้นจาก และผลหารที่ตัวส่วน ไม่เคยเป็นศูนย์บนช่วงนั้น) ยิ่งไปกว่านั้น สำหรับทุก ค่าชั้นในจึงอยู่ในโดเมนของ ชั้นนอกจริง ๆ ฟังก์ชันประกอบจึงนิยามได้ดีในบริเวณใกล้อนันต์
หาค่าฟังก์ชันชั้นนอกที่ เนื่องจาก
ยืนยันเชิงตัวเลข ที่ : และ ที่ : และ ค่าต่าง ๆ บีบเข้าหา และ ตรงตามที่ข้อโต้แย้งเรื่องความต่อเนื่องทำนายไว้
Need to solve a different problem like this? Open the solver →